bertiebo.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

 

Tien laatste boeken
Zusje - Camilla Lackberg
 
Tien laatste films
In a better world
Black Butterflies
True Grit
Harry Potter (de laatste)
 
ATC's ruilen? Klik
 
Links (nou ja rechts)
 
 
 
Mijn album vind je
 hier:  KLIK
 
CURRENT MOON
 
Punten Woensdagvraagje:
 
Nanos: 1
Margreet: 1
Marijke: 3
Jet: 1
Jolande: 3
Albertine: 2
Loet: 1
Marga: 1
Lianne: 3
Yvette: 1
Kitty: 2
Henk: 3
Karin: 1
Martin: 1
 
Winnaar ronde 1: Henk
Winnaar ronde 2: ?
 
 
 
 
Punten (Zelf)portret
Henk: 7
Martine: 7
Lianne: 6
Jolande: 6
Marijke: 6
Els: 4
Albertine: 4
Nanos: 3
Gré: 3
Jeanne H. : 2
Martin: 1
Karin: 1
Michelle: 1
Peter: 1
 
Punten Mond
Yvette: 9
Albertine: 2
Jet: 2
Jeanne H.: 2
Lianne: 2
Martin: 1
Henk: 2
Els: 1
Jolanda E.: 1
Jeanne L.: 1
Kitty: 1
Marijke: 1
Hetty: 1
Martine: 1
Margreet: 1
Diana: 1
Marga: 1
 
Kleintje Crypto:
Martin: 3
Jet: 1
Martine: 1
Henk: 3
Rina: 3
Jolande: 3
Lianne: 3
Marijke : 3
Bertie: 3
Gré: 3
Kitty: 1
Albertine: 3
Margreet: 1
Els: 1
Nanos: 1
 
Winnaar ronde 1: Marijke
Winnaar ronde 2: ?
 
 
 
 
   
Het was me een cultureel middagje. Vorige week. Want gelijk met de exposities van Marianne Breslauer en Theo van den Boogaard, zagen we ook de tentoonstelling van Anton Corbijn. In het Foam.
Ik kende lang niet alle beroemdheden die Corbijn fotografeert. Maar dat hoeft ook niet. De portretten zijn prachtig. Je staat er voor en je denkt wow!
Dan kun je er een heel verhaal bij vertellen. In de folder lees ik bijv. dat de penselen in de hand van Lucian Freud de eerste verdedigingslinie tegen de camera zijn. En de opgeheven vuist de tweede. De strakke, afgewende, starende blik de derde. Dat het model precies weet wat er op het spel staat en niets aan Corbijn zal prijsgeven en daardoor juist alles prijsgeeft. Dat we zijn verlegenheid zien en dat het geen man van veel woorden is. En dat hier een man geëerd wordt omdat hij niet wil worden geëerd. Het zal allemaal ongetwijfeld waar zijn. Maar wat ik zie is een prachtige foto van een wereldberoemd kunstenaar. (Deze kende ik natuurlijk wel). En veel meer fantastische foto's. Dus ja, ook deze tentoonstelling vond ik zeer de moeite waard!
Nb.: Lucian Freud overleed 20 juli jl.
Lees meer...
Prachtige tentoonstelling in het Joods Historisch Museum': foto's van Marianne Breslauer.
Breslauer maakte foto's in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. In Berlijn waar ze woonde, in Parijs, tijdens de reizen die ze maakte.  Stadsfoto's, maar ook veel foto's van haar vriendinnen en van de kunstenaars waar ze mee omging. Man Ray bijv. Ze ging naar Parijs om bij hem in de leer te gaan, maar hij vond haar zo goed dat hij haar vertelde zelfstandig verder te gaan. Breslauer vluchtte in 1936 naar Amsterdam. Daar heeft ze nog een paar prachtige foto's gemaakt, maar die vormen ook het slot van haar carrière. In 1939 vluchtte ze naar Zürich en heeft daarna niet meer gefotografeerd.
De moeite waard, deze tentoonstelling.
 
Jammer genoeg serveren ze geen boterkoek meer in het museumcafé. Nou ja, een gemberbolus voldeed ook!
Lees meer...
We waren vanochtend al even in het Rijksmuseum. Altijd lekker rustig op zondagmorgen vroeg. Er waren twee tentoonstellingen die we wilden zien. Rembrandt en Degas en Dick Bruna. Leuk om even naar te kijken.
Maar wat ik echt leuk vond was dit schilderij van Caesar van Everdingen. Het heet Meisje met brede hoed. Maar het meisje zelf heeft geen naam.
Het meisje wordt het nieuwe gezicht van het Rijksmuseum en daarom is er een wedstrijd: Geef haar een naam.
Dat vind ik leuk en ik heb ook al bedacht hoe ze moet heten, wat zeg ik, hoe ze waarschijnlijk heeft geheten!
Nou maar hopen dat de jury het ook vindt, want dan win ik een reisje naar Rome!
Ja of iemand van jullie natuurlijk!
Lees meer...   (1 reactie)
En dit is de tweede tentoonstelling. In het Westfries museum. Ook in dit museum is de vaste collectie de moeite waard. Evenals de tentoonstelling. Je komt binnen en neemt plaats aan een ronde tafel in het tentoonstellingsrestaurant. Daar staat geen voedsel of drank op het menu, maar je krijgt heel veel informatie.
Hier kun je er iets van zien: Klik.
 
 
 
De derde tentoonstelling is in het Affichemuseum.Ook in Hoorn.  Maar die heb ik nog niet gezien.
Lees meer...   (3 reacties)
Beschuitje gegeten vanochtend? Grote kans dan dat deze beschuitbus op tafel stond. Het ontwerp is van Cees Dekker, een kunstenaar die in dienst was van Verkade. Aan zijn werk is een expositie gewijd in het Zaans Museum in Zaandam. Daar gingen we op af en het was leuk om al die reclameontwerpen te zien.
 
Maar minstens net zo leuk vonden wij het Verkadepaviljoen waar je kunt zien hoe de Mariabiscuitjes gemaakt worden en de waxinelichtjes. Met heel veel oude foto's van de Verkademeisjes.
 
Er is nog veel meer te zien in het museum.
In verschillende thema's wordt de geschiedenis van de Zaanstreek belicht, één van de oudste industriële gebieden in Europa.
Weer allemaal mooi opgezet en goed verzorgd.
 
Uit díe afdeling wil ik dit bijzondere schilderij nog even laten zien:
Het is getiteld Stier's wreedheid. Afgebeeld is een gebeurtenis uit die tijd, 1647, die tot in China opzien baarde.
De stier van boer Jacob Egh schrok van vliegers in de lucht, raakte door het dolle heen en nam de boer op zijn horens. Toen de hoogzwangere vrouw van de boer haar man wilde ontzetten, werd ook zij op de horens genomen en met opengereten buik de lucht in geslingerd. Alwaar het kind geboren werd en veilig op aarde landde. De boer en zijn vrouw stierven. Het kind, een jongetje overleefde de gebeurtenis, maar stierf een half jaar later. Alles tot en met de verwondingen is nauwkeurig opgetekend door de heelmeesters.
Lees meer...   (1 reactie)
Als wij vanuit Amsterdam naar Hoorn rijden, zien we altijd Leeuwarden op de borden staan. En dan zeggen we tegen elkaar dat we toch eens naar Leeuwarden moeten. Zo ver is het niet zeggen we dan.  Eergisteren deden we het gewoon.
We stuitten meteen op het Keramiekmuseum. Gevestigd in een stadspaleis: Princessehof.
Ik ben niet speciaal geïnteresseerd in keramiek. Maar ach, met een museumjaarkaart, wat kan je gebeuren?
De tentoonstelling in het museum heet 'Oranjegoed'. Ondertitel: Vier eeuwen Oranje-Nassau op keramiek.
Oranjekeramiek wordt al  zo'n vierhonderd jaar gemaakt om belangrijke gebeurtenissen in en rondom het koningshuis te memoreren... De tegel met de W bijv. die hadden we vroeger thuis ook. Mijn vader had er altijd schroefjes op liggen. Ik las dat alle Amsterdamse schoolkinderen zo'n bord hadden gekregen. Er zijn er 77.000 van gemaakt. Maar er waren natuurlijk ook unieke bordjes te bekijken en al die objecten werden nog eens extra geïllustreerd met historische film- en geluidsfragmenten.
Ik vond het een mooi samengestelde en zeer goed verzorgde tentoonstelling.
 
Lees meer...   (2 reacties)
Een aardige tentoonstelling in het Westfries Museum, getiteld 'De glimlach van een kind'.
Eerst zie je kinderportretten uit de zeventiende eeuw. Rijke burgers laten hun kinderen schilderen in die tijd.  Daar zijn prachtige portretten bij. En het is ook heel leuk om de kleding eens goed te bekijken. Jongens in jurkjes. Maar geglimlacht wordt er niet.
Vervolgens zie je allerlei portretjes uit familiealbums. Fotoalbums. Hele oude foto's, maar geglimlacht wordt er niet.
Tenslotte foto's van kinderen, gemaakt door de fotografe Elizabeth Koning. Wat mij betreft het meest verrassende deel van de tentoonstelling. Het zijn prachtige portretten. En ook hier wordt niet geglimlacht. Ik vind die portretten echt geweldig.  Supermooi gemaakt met behulp van digitale technieken. En ik denk dat het ook nu weer heel gegoede mensen zijn,
die zo'n portret van hun kinderen laten maken. (Toen ik googelde op Elizabeth Koning kreeg ik aanvankelijk Queen Elizabeth te zien en zij is niet echt van de gulle lach, maar ze glimlacht wel). Ik vond haar natuurlijk wel. Als je hier klikt zie je wat portretten.
Lees meer...
In de Bergkerk van Deventer zagen we o.a. dit:
 
De maakster, Jeanette Hoekstra, schrijft een toelichting: 'In de zeventiende eeuw was een 'Conversation Piece' een opmerkelijk voorwerp dat  men op tafel zette om te voorkomen dat de conversatie dood liep. Als iemand even niets te zeggen wist, kon er altijd over zo'n raar voorwerp op tafel worden gesproken. In de achttiende eeuwse Engelse portretkunst was een Conversation Piece een schilderij gemaakt in opdracht van een familie of een groep vrienden waarop zij met een gezamenlijke activiteit (jacht, maaltijd) te zien zijn. Mijn serie Conversation Piece is een mengeling van zijn voorgangers uit de zeventiende en achttiende eeuw. Als uitgangspunt kies ik voorwerpen die verwijzen naar een gezamenlijke activiteit of interesse (maaltijd, natuur, auto). Het informele karakter van deze beeldjes biedt mij de vrijheid met ongebreidelde fantasie alledaagse voorwerpen te transformeren tot wonderlijke objecten'.

Nou allemaal leuk natuurlijk.Hoe komt een mens op zo'n idee?  Maar in een galerie naast de kerk zagen we werk van Norbert Prangenberg. Nog nooit had ik van de man gehoord, maar ik vond het prachtig. Niet te betalen voor ons, helaas. Maar anders...Soms ben je zomaar ineens totaal verpletterd door iets wat je ziet. Dat had ik nu. De foto doet overigens geen recht aan het schilderij. In werkelijkheid spatten de kleuren er zowat af.
 
 
 
Lees meer...   (1 reactie)
De kunstenaar die je moest vinden in 'Zelfportret', heette Meijer de Haan. Hij leefde van 1852- 1895. Om eerlijk te zijn had ik nog nooit van hem gehoord. Maar in het Joods Historisch Museum was een tentoonstelling van zijn werk. Nu ga ik altijd heel graag naar het JHM. In de eerste plaats omdat ze er mooie, verzorgde tentoonstellingen maken en in de tweede plaats vanwege de gemberboterkoek. 
Dit was weer zo'n juweeltje en de boterkoek ook.
Ik ben vast niet de enige die nog nooit van Meijer de Haan had gehoord, want de ondertitel luidt 'De verborgen meester'.
Na een klassieke schildersopleiding ging deze kleine man (hij was slechts 1.49) het joodse leven in zijn directe omgeving afbeelden. Hij werd alom geprezen, maar na een vernietigende kritiek op een van zijn werken vertrok hij naar Parijs. Daar raakte hij bevriend met Theo van Gogh en later met Gauguin en wijdde hij zich aan het impressionisme.                                  Er hangt op de tentoonstelling nog een schilderij dat weggehaald is bij het grof vuil, waarna het museum het heeft kunnen aankopen. De tentoonstelling is tot en met 24 januari.
Onbekend was Meijer de Haan niet bij Albertine, Rina, Henk, Els, Lianne, Hans, Jeanne, Martine en Gré. Zij allen mailden zijn naam. En ook Gam deed dat.
 
 
Lees meer...
Hendrick Avercamp.. . Ik dacht wel dat ik die tentoonstelling leuk zou vinden en dat was ook zo. We waren zondagmorgen heel vroeg in het Rijksmuseum in Amsterdam. Twee kleine zalen vol ijsvermaak hebben we bekeken. Er waren nog twee of drie andere mensen, zodat we echt op ons gemak de schilderijen en tekeningen van tamelijk dichtbij konden bestuderen. Niet alleen vermaak trouwens. Ook bedelaars, een door het ijs gezakt paard. En dit paartje, dat Avercamp vaker schilderde. Zij drukt haar mof tegen haar neus als bescherming tegen de kou.
Je krijgt een beeld van de mode in die tijd. Je ziet een vrijend stel en een oud bootje op de kant dat dient als kakdoos. Er zit iemand zijn behoefte te doen en er staat ook iemand klaar om een sneeuwbal te gooien tegen de blote billen. Ik las dat Avercamp zijn schilderijen signeert maar geïntegreerd in het schilderij. Bijv. op een deur van een schuur, zodat het lijkt op graffiti. Of op een boomstronk. Dan wordt het natuurlijk een sport om die handtekening te zoeken. Het was echt leuk. En toen het druk begon te worden waren wij net uitgekeken. Toen we buiten kwamen zagen we lange rijen wachtenden...
Lees meer...   (2 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl