bertiebo.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

 

Tien laatste boeken
Zusje - Camilla Lackberg
 
Tien laatste films
In a better world
Black Butterflies
True Grit
Harry Potter (de laatste)
 
ATC's ruilen? Klik
 
Links (nou ja rechts)
 
 
 
Mijn album vind je
 hier:  KLIK
 
CURRENT MOON
 
Punten Woensdagvraagje:
 
Nanos: 1
Margreet: 1
Marijke: 3
Jet: 1
Jolande: 3
Albertine: 2
Loet: 1
Marga: 1
Lianne: 3
Yvette: 1
Kitty: 2
Henk: 3
Karin: 1
Martin: 1
 
Winnaar ronde 1: Henk
Winnaar ronde 2: ?
 
 
 
 
Punten (Zelf)portret
Henk: 7
Martine: 7
Lianne: 6
Jolande: 6
Marijke: 6
Els: 4
Albertine: 4
Nanos: 3
Gré: 3
Jeanne H. : 2
Martin: 1
Karin: 1
Michelle: 1
Peter: 1
 
Punten Mond
Yvette: 9
Albertine: 2
Jet: 2
Jeanne H.: 2
Lianne: 2
Martin: 1
Henk: 2
Els: 1
Jolanda E.: 1
Jeanne L.: 1
Kitty: 1
Marijke: 1
Hetty: 1
Martine: 1
Margreet: 1
Diana: 1
Marga: 1
 
Kleintje Crypto:
Martin: 3
Jet: 1
Martine: 1
Henk: 3
Rina: 3
Jolande: 3
Lianne: 3
Marijke : 3
Bertie: 3
Gré: 3
Kitty: 1
Albertine: 3
Margreet: 1
Els: 1
Nanos: 1
 
Winnaar ronde 1: Marijke
Winnaar ronde 2: ?
 
 
 
 
   
Ik luister niet vaak naar de radio. Eigenlijk alleen als ik in de auto zit. Dat is jammer,  want als ik dan wél eens luister, hoor ik altijd interessante zaken.
Vorige week, in de auto,  viel ik midden in een gesprek met Anton Valens. een schrijver waar ik nog nooit van had gehoord. Hij heeft een nieuw boek geschreven, daar ging het gesprek over. Maar ik hoorde de titel niet. Het was boeiend genoeg om de naam van de schrijver te onthouden.
Diezelfde middag ging ik naar de bibliotheek en het eerste boek dat ik in de bak met teruggebrachte boeken zag, was dit boek: Meester in de hygiëne. Toeval bestaat niet?
Ik heb het boek meegenomen en gelezen en het heeft me verrast.
Bonne is een kunstschilder die in de thuiszorg werkt en in een aantal verhalen de bejaarden beschrijft bij wie  hij werkt.Eén van hen noemt Bonne 'Meester in de hygiëne'. Op de achtergrond speelt dan nog  zijn onzekerheid over zijn schilderkunst mee.  En zijn relatie met zijn vriendin. Op de achtergrond, want het belangrijkste is hoe hij zijn mensen beschrijft. Op een droge, soms komische en vaak ontroerende manier. Geen woord teveel en je ziet het zo voor je. Ik vond het een prachtig boek. Het was zijn debuut in 2004. Ik ga zeker op zoek naar het boek dat op de radio werd besproken.
 
Lees meer...
Die kraanvogeltjes van de skinny van Els, herinnerden me meteen aan dit boek: Die ene seconde. Geschreven door Karl Bruckner.
Het is een al wat ouder jeugdboek, eerder verschenen onder de titel Sadako wil leven.
Sadako is een klein meisje als de atoombom op Hiroshima valt. Ze overleeft het. Maar zo'n tien jaar later wordt ze ziek. Stralingsziekte. Dan gaat ze kraanvogels vouwen. Van goudpapier. En als er duizend kraanvogels aan touwtjes boven haar bed hangen, zal ze beter zijn.Dat is haar wens en de goden vervullen een wens als je duizend kraanvogels vouwt.  Sadako  wil niet geholpen worden;  ze moet het, verzwakt als ze is,  helemaal alleen doen. Anders zullen de goden haar wens niet vervullen. Sadako sterft als ze negenhonderdnegentig vogels klaar heeft.
Sadako Sasaki was er echt. Karl Bruckner heeft haar verhaal een beetje veranderd in zijn boek. Het verhaal van de echte Sadako, staat hier.
 
En eigenlijk moet je nu ook even bij Els kijken, want zij is er geweest en schreef erover!
Lees meer...   (3 reacties)
In onze bibliotheek was een lezing van Bas Haring. Hij sprak over het essay dat hij schreef in het kader van de maand van de filosofie: Het aquarium van Walter Huijsmans.  Ik ben niet zo filosofisch aangelegd, maar dit was goed te begrijpen. De man kan vertellen en redeneren en daar is dan geen speld tussen te krijgen.  Hier gaat het over:
 
We maken ons zorgen over de toekomst. Over het milieu. Het voortbestaan van soorten. Zullen er over honderd jaar nog tijgers zijn? Of het regenwoud? Is Nederland tegen die tijd misschien onder water gelopen? Het lijkt vanzelfsprekend dat we ons die zorgen maken: die arme mensen in de toekomst. In de rotzooi dankzij ons. Maar onze zorg is ook wel raadselachtig: wijzelf zullen er over honderd jaar immers niet meer zijn.
 
 
Het essay is een zoektocht naar de mogelijke antwoorden op twee vragen. Eén: waarom maken we ons druk over de toekomst – de verre toekomst van na onze dood? En twee: hoe erg is een toekomst zonder natuur? De antwoorden op deze vragen lijken vanzelfsprekend. Maar dat zijn ze niet.
 
Ik zou mezelf deze vragen niet hebben gesteld, opgegroeid als ik ben met goed rentmeesterschap als een soort credo, maar toch was het spannend en verrassend om hier eens over na te denken.Te filosoferen, zeg maar.
 
 
 
 
 
 
Lees meer...
Die Rascha Peper, die kan vertellen zeg. Ik heb het verhaal heel geboeid gelezen. Eigenlijk een beetje als een spannend kinderboek. Benjamin (10),  leeft in Amsterdam in onze tijd. Bregtje (10) leeft ook in Amsterdam, maar dan in de 17e eeuw.
Bregtje heeft geen ouders meer en wordt door Frederik Ruysch in zijn huishouden opgenomen. Ruysch is patholoog, hij prepareert lichaamsdelen, maar doet dat op een mooie manier. Een hand wordt bijv. aangekleed met een mouwtje.
Benjamin woont bij zijn moeder, maar mag met zijn vader en diens vriendin naar Sint Petersburg. In de Hermitage bevinden zich heel wat van Ruysch' preparaten, omdat Ruysch ze heeft verkocht aan Peter de Grote.
Er zijn overeenkomsten tussen de kinderen. Hun levens raken elkaar als Ben er achter komt dat hij recht tegenover het huis waar Bregtje woonde, woont. Ben verricht op een gegeven moment een heldhaftige, zij het domme daad en 'ziet' dan een meisje dat Bregtje zou kunnen zijn.
Rascha Peper haalde haar informatie o.a. uit het boek van Luuc Kooijmans: De Doodskunstenaar. En dát boek is gewoon te lezen in de DBNL.  (Nog even en ik hoef nooit meer naar de bieb,maar dit terzijde).
Ik lees in dat boek dat Willem Alexander een bezoek zou brengen aan de Hermitage en die flessen met preparaten. Maar het bezoek werd afgelast omdat men het niet kies achtte. Maxima was op dat moment in verwachting.
Lees meer...   (1 reactie)
 
De relatie van Pip  en haar vriendin is stukgelopen en Pip kan eigenlijk niet begrijpen hoe het zo gekomen is. Dat ze verlaten is voor een man maakt het nog onbegrijpelijker.
Dan is er een dvd die haar bezorgd wordt waarop haar eerste liefde, haar lerares Buri Vermeer staat. Pip wordt depressief, krijgt een ernstig ongeluk en raakt een deel van haar geheugen kwijt.  Haar drie broers maken hun opwachting. Ze reizen naar hun oude(rlijk) huis in Italië. En dan is er nog een vriend, Jason. Pip gaat terug in het verleden en ook Buri's verhaal over háár liefde komt aan de orde.
Heel wat lijnen in dit boek dus. Ik heb het achter elkaar uitgelezen. Het was de eerste keer dat ik een boek van Doeschka Meijsing las en vast niet het laatste. Meijsing heeft  een heldere schrijfstijl en is bij vlagen bijzonder grappig.
Het laatste gedeelte van het verhaal is prachtig. Pip heeft met haar ex en vriendinnen een etentje aan de gracht. Pip wil een speech houden, maar als ze opstaat valt ze ruggelings in de gracht. Haar vriendinnen willen haar er uit hijsen, maar Pip heeft geen zin meer in het leven op de wallenkant. Ze draait zich om en zwemt weg.  Maar dat gaat niet zo maar. Na een flink eind zwemmen wil ze er toch uit en dan zijn brandweer en ambulance al ingeschakeld.
Lees meer...   (7 reacties)
Dit is het derde boek dat ik lees van Philippe Claudel. Op de achterkant van het boek staat,  in de woorden van de Volkskrant recensent: 'Claudel heeft opnieuw een gruwelijk mooi verhaal geschreven'
Ik zou het niet beter of anders kunnen zeggen. Het verhaal is gruwelijk, echt gruwelijk. En mooi, ook in de betekenis van goed geschreven.
 
Brodeck heeft er niet om gevraagd. Hij is door zijn dorpsgenoten uitgekozen om een verslag te schrijven over de Anderer, een vreemdeling die enkele maanden eerder in het dorp is komen wonen. Duidelijk wordt gedurende het lezen dat het niet anders kon gaan in deze plaats en in deze tijd, dat de dood van de Anderer onvermijdelijk was.
Brodeck ontdekt al snel meer dan hij ooit kwijt zal kunnen in het verslag. Hij besluit naast het officiële verslag een persoonlijk document bij te houden. Al schrijvende wordt hij herinnerd aan zijn deportatie naar het kamp waar hij al zijn waardigheid verloor en vertelt hij  wat zijn vrouw Emelia is aangedaan tijdens zijn afwezigheid.
Uitendelijk wordt duidelijk hoe Brodeck, onschuldig, maar toch, zelf in deze periode heeft gestaan.
 
En bovenal wordt duidelijk waar mensen toe in staat zijn en dat stemt niet vrolijk.
 
 
 

 
Lees meer...
 
Een kaart uit Portugal dus gisteren . Met precies de sfeer die in dit boek zit. Ik krijg zo'n zin om naar Lissabon te gaan.
Zomaar ineens.
Heel lang was het 'not done' om naar Portugal te gaan. Daarna waren de kinderen klein en hadden andere bestemmingen de voorkeur.
Maar nu... Ik ga er onder invloed van dit boek eens over nadenken.
Het is een prachtig boek en als je dat soms mocht denken absoluut geen reisboek.
 
 Het gaat over een leraar Raimund Gregorius die op een dag midden in een les zijn klaslokaal verlaat nadat hij een ontmoeting heeft gehad met een vrouw uit Portugal. Hij krijgt bij toeval een boek in handen van Amadeu de Prado, een Portugese arts die zo schrijft over het leven van de mens, dat Gregorius er niet meer van loskomt. Hij vertrekt nog diezelfde nacht met de trein van Bern naar Lissabon en gaat op zoek naar sporen van Amadeu de Prado. Amadeu is dood, maar Gregorius komt in contact met mensen die heel veel te maken hebben gehad met deze bijzondere man.
Het is echt een heel bijzonder boek. Nogal filosofisch. Dat is niet echt iets voor mij en als ik dat van tevoren had geweten was ik er misschien niet eens aan begonnen. Maar de filosofie zit zo verweven in het verhaal  dat het eigenlijk vanzelf gaat.  Aanrader!
Lees meer...
Een tijdje geleden heb ik iets geschreven over Arthur Japin. Hij was bij ons in de bibliotheek en ik had een prachtige avond. Japin kan erg goed vertellen; ik  hing aan zijn lippen evenals de rest van het publiek. Ik ben toen 'De Overgave' gaan lezen en dat viel een beetje tegen. Waarom weet ik nog steeds niet. Maakt niet uit. Ik ben toch zo geboeid geraakt door de man dat ik ook dit boek heb gekocht: Zoals dat gaat met wonderen. Dagboeken 2000 - 2007. En ik vind het geweldig. Het is een dik boek, 454 bladzijden en het boeit me vanaf de eerste bladzijde. Arthur Japin heeft ook een boeiend leven. Hij komt overal en ontmoet iedereen. En (staat op de achterflap): 'Zoals dat gaat met wonderen - wie er zelf niet bij is geweest zal het niet willen geloven'. Het ene moment zit hij in Ghana, dan weer in New York. Hij doet Melbourne aan of Texas.  Hij vertelt over de mensen die hij ontmoet,  kort maar heel duidelijk. Hij geeft zijn mening en wil mensen misschien een beetje iets leren.
Af en toe een stukje om nog eens te lezen: Sommige dingen zie ik zo duidelijk dat ik vergeet dat niet iedereen ze zien kan, andere ontdek ik tegelijk met de gewaarwording dat ze voor iedereen al jaren helder waren.
Eigenlijk hang ik weer aan zijn lippen net als op die avond in de bibliotheek.
Lees meer...   (1 reactie)
Het verhaal speelt zich af in Engeland, in de achttiende eeuw. Tom Page is een eenvoudige staljongen, die echter wel lezen en schrijven heeft  geleerd. Hij ziet dat twee jonge zieke olifanten per schip aankomen op de kade van Bristol. Zijn baas koopt de olifanten en benoemt Tom tot olifantenoppasser. Tom heeft nog niet eerder een olifant gezien en er is ook niet zoveel bekend over deze dieren. Maar hij leert snel en past zijn kennis van paarden toe. Verder leert hij  vooral van de olifanten te houden. Jenny en Timothy noemt hij ze. Zijn baas vraagt hem het verhaal van de olifanten op te schrijven.
Maar Toms liefde voor de olifanten wordt niet gedeeld door zijn familie en vrienden en dat isoleert hem en brengt hem in conflict met zijn meerderen. Tom moet keuzes maken.
 
Christopher Nicholson was documentairemaker voor de BBC  en combineert met dit boek zijn liefde voor olifanten en zijn kennis van natural histories.
 
 
 
 
 
 
Lees meer...
Dit is er weer zo eentje. Zo'n boek waar je je van te voren al op verheugt. Zo'n lekkere dikke pil. Deze lag al een tijdje klaar en nu ben ik er in begonnen. Meteen vanaf blz. een  boeide het verhaal. Ik hoefde er niet ín te komen. Het gaat over een Joodse familie in Zwitserland. Vijf generaties. Het verhaal van de eerste generatie speelt zich af in 1871. Dat stuk heb ik tot nu toe gelezen. Het boek heeft 657 bladzijden. Dus het zal nog even duren voor ik het uit heb.
 
Lees meer...   (7 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl