bertiebo.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

 

Tien laatste boeken
Zusje - Camilla Lackberg
 
Tien laatste films
In a better world
Black Butterflies
True Grit
Harry Potter (de laatste)
 
ATC's ruilen? Klik
 
Links (nou ja rechts)
 
 
 
Mijn album vind je
 hier:  KLIK
 
CURRENT MOON
 
Punten Woensdagvraagje:
 
Nanos: 1
Margreet: 1
Marijke: 3
Jet: 1
Jolande: 3
Albertine: 2
Loet: 1
Marga: 1
Lianne: 3
Yvette: 1
Kitty: 2
Henk: 3
Karin: 1
Martin: 1
 
Winnaar ronde 1: Henk
Winnaar ronde 2: ?
 
 
 
 
Punten (Zelf)portret
Henk: 7
Martine: 7
Lianne: 6
Jolande: 6
Marijke: 6
Els: 4
Albertine: 4
Nanos: 3
Gré: 3
Jeanne H. : 2
Martin: 1
Karin: 1
Michelle: 1
Peter: 1
 
Punten Mond
Yvette: 9
Albertine: 2
Jet: 2
Jeanne H.: 2
Lianne: 2
Martin: 1
Henk: 2
Els: 1
Jolanda E.: 1
Jeanne L.: 1
Kitty: 1
Marijke: 1
Hetty: 1
Martine: 1
Margreet: 1
Diana: 1
Marga: 1
 
Kleintje Crypto:
Martin: 3
Jet: 1
Martine: 1
Henk: 3
Rina: 3
Jolande: 3
Lianne: 3
Marijke : 3
Bertie: 3
Gré: 3
Kitty: 1
Albertine: 3
Margreet: 1
Els: 1
Nanos: 1
 
Winnaar ronde 1: Marijke
Winnaar ronde 2: ?
 
 
 
 
   
Soms heb ik zo'n periode. Dan wil ik het liefst boeken herlezen. Boeken die ik al lang ken en die ik al eerder heb herlezen. Ik schat dat ik dit boek minstens voor de vijfde keer las: Danseres zonder benen van Clara Asscher Pinkhof. En ook nu moest ik huilen.
Het is het verhaal van de schrijfster, haar grote Joodse familie. Haar grote Joodse gezin. Haar man Avraham Asscher sterft op jonge leeftijd. Clara blijf achter met zes jonge kinderen en wordt als een danseres zonder benen.
En dan komt de tweede wereldoorlog en zij en de haren maken het allemaal mee.Natuurlijk maken zij het mee. De angst, de verschrikkingen, het transport, Westerbork, Bergen Belsen, prikkeldraad. Clara overleeft en komt in Israel. Ze vindt een paar van haar kinderen terug, maar niet allemaal, niet allemaal. En de vrede is nog steeds ver weg...
Lees meer...   (3 reacties)
Ik zat zaterdag in de trein en las Mees Kees In de gloria. Dat is het door Mirjam Oldenhave geschreven kinderboekenweekgeschenk. En inderdaad, het was echt een geschenk,  een cadeautje. Ik heb hardop zitten lachen. Er keek  iemand in de coupé verstoord op en toen heb ik het boekje even laten zien. Ze knikte maar dacht waarschijnlijk dat ze met een gek van doen had.
Het mocht de pret niet drukken. Ik vond het  een grappig en ook ontroerend boekje. Over Tobias die in Mees Kees een vervanger ziet van zijn gestorven vader. En over de andere kinderen in hun klas. Ik ben het meteen gaan voorlezen in míjn klas en ook de kinderen vinden het superleuk. Er is trouwens een hele serie Mees Kees boeken. Moet ik me maar eens in verdiepen.
Het andere boek is een prentenboek. Ook dat boek heb ik voorgelezen en laten zien. En ook Stimmy of het oerwoud in de stad,  sprak ons (de kinderen en mij) aan.
Ik heb nu nog de smoes dat ik best kinderboeken mag kopen omdat ik ze gebruik voor mijn werk. Maar eh hoe moet dat als ik niet meer werk?
Lees meer...   (5 reacties)
Ik heb wel eens een feelgood movie gezien, maar ik gebruikte dat feelgood niet eerder voor een boek. Een feelgood book. Toch is dit er een, een feelgood book: De lijst van Meneer Rosenblum  van Natasha Solomons. Ik heb het achter elkaar uitgelezen. Humoristisch en soms een beetje triest.
 
Engeland, begin 1950. De joodse Jack en zijn vrouw Sadie zijn vlak voor de Tweede Wereldoorlog uit Berlijn geëvacueerd. Bij aankomst in Harwich in 1937 hadden ze een pamflet in handen geduwd gekregen, getiteld ‘Handige informatie en wenken voor iedere vluchteling.’ Jack besefte: assimilatie is het sleutelwoord. Hij volgt de regels van de lijst naar de letter op, vastbesloten Engelser dan de Engelsen te worden. Al snel komt hij er echter achter dat de lijst bij lange na niet compleet is. Dagelijks vult hij zijn lijst aan met nieuwe gewoonten, gebruiken en manieren, terwijl Sadie ondertussen hartstochtelijk heimwee heeft naar hun oude vaderland. Verteerd door verdriet om alle dierbaren die ze heeft verloren, bakt ze torenhoge taarten. Jack, één meter zestig pure koppigheid, blijft zijn best doen om alles te leren wat de perfecte Britse gentleman moet weten. Maar ook na vijftien jaar blijft éen ding ver buiten zijn bereik: er is geen golfclub bereid hem op te nemen als lid. Jack sleept Sadie mee naar het platteland van Dorset, op zoek naar een plek die hun thuis kan worden en met het onwrikbare vertrouwen dat hij daar zelf de beste golfcourse van heel Engeland gaat aanleggen.
 
 
Lees meer...
Het derde boek van John Boyne dat ik heb gelezen: De Scheepsjongen.  De veertienjarige John Jacob Thurnstile is na een diefstal op weg naar de gevangenis en krijgt dan het aanbod scheepsjongen te worden op de Bounty, het schip van gezagvoerder William Bligh. Turnstile neemt het aanbod aan en gaat op weg naar Tahiti. Daar moeten broodvruchten verzameld worden die dan later als goedkoop voedsel voor de slaven kunnen dienen. Er gebeurt van alles en dat wordt allemaal verteld vanuit het perspectief van de scheepsjongen. Tot en met de muiterij op de Bounty en de terugkomst in Engeland.
Ook dit vond ik weer een heel goed verteld verhaal. Mooi beschreven en spannend. Ik heb nooit een Bountyfilm gezien of er verder over gelezen. Maar nu ben ik goed op de hoogte.
Lees meer...   (3 reacties)
Zo'n boek waar je helemaal in zit, dat je denkt straks even lekker verder lezen. Zo'n boek waarvan je het heel jammer vindt dat het uit is. Zo'n boek vind ik Het Winterpaleis van John Boyne.
De schrijver was me bekend van De jongen in de gestreepte pyjama.  En die kennismaking was heel goed bevallen.
Dus dit boek nam ik mee uit de bibliotheek. Het is het verhaal van de tachtigjarige Georgy Jachmenev. En van zijn vrouw Zoya. Russische emigranten in Londen.
Steeds is er een andere tijdsaanduiding. Het verhaal begint in 1981 en iedere keer doe je weer een stapje terug in de geschiedenis van dit echtpaar en kom  je ook iedere keer meer te weten van hun levensverhaal. Een heel bijzonder levensverhaal. Spannend en romantisch.
Als Zoya ernstig ziek wordt, gaan ze nog eenmaal terug naar Rusland, het land dat ze in 1918 verlieten. 
Lees meer...
Niccolò Ammaniti... De naam van de schrijver klinkt al zo mooi. De titel van het boek dat ik heb gelezen is in het Italiaans 'Ti prendo e ti porto via'. Ik moet maar eens Italiaans gaan leren geloof ik.
Vooralsnog las ik het in het Nederlands, de titel is: Ik haal je op, ik neem je mee. 
Een bijzonder boek. Herman Koch meldt dat hij het al vijf jaar op nr. 1 heeft staan in zijn persoonlijke top-10.   En in de Times heeft gestaan dat Ammaniti Italiaans is voor talent.
Er lopen twee verhalen door elkaar, twee liefdesgeschiedenissen eigenlijk.  Het eerste verhaal is dat van Graziano Biglia, een playboy, zonnebankteint en strakke leren broek. Hij houdt van Erica (een model), maar zij gebruikt hem. Als zij hem voor de zoveelste keer laat vallen gaat hij terug naar zijn dorp en begint iets met de lerares Flora.
Tegelijkertijd zijn daar Gloria en Pietro. Hij  zoon van een arme herder en een dromer. Zij van goede komaf en mooi. Ze zijn twaalf en zeer op elkaar gesteld. Maar Pietro wordt getreiterd door een paar klasgenoten en gedwongen dingen te doen die hij niet wil.
Flora wil Pietro helpen, maar zij heeft het zelf zo moeilijk dat ze die hulp niet kan geven. Daardoor worden een paar dramatische ontwikkelingen in gang gezet.
Aan te raden!

 
Lees meer...   (4 reacties)
Dit is een illustratie uit een prentenboek. Het boek heet Koekjes! en het is gemaakt door Ted van Lieshout en Sieb Posthuma. In de kinderboekenweek kon je het kopen voor 5 euro.
Zo'n leuk boek. Hier gaat het over:

Op tafel staat een trommel met acht koekjes. Op geheimzinnige wijze verdwijnt er elke keer een koekje uit de trommel.

De enige die gezien heeft wie het heeft gedaan is Diederik. Zo zag hij acht kabouters een koekje uit het trommeltje nemen. Moeder vermoedt dat Diederik zelf, zonder het te vragen, een koekje uit de trommel heeft genomen en zet de trommel steeds op een andere plaats. En Diederik ziet steeds andere mensen koekjes pakken...
 
Ik hou van prentenboeken. En dit boek is echt super, zowel het verhaaltje als de tekeningen. Ik heb het gewoon nog in mijn klas voorgelezen (elf en twaalf jaar) en ze vonden het nog hartstikke leuk.
Lees meer...   (1 reactie)
Leuk toch, die cadeautjes van de bibliotheek. Niet allemaal, (Twee vrouwen van Harry Mulisch wilde ik niet cadeau krijgen!), maar dit boekje wel.  
Ik heb hier al eens eerder verteld dat mijn start met Hella Haasse niet goed is geweest. Dat kwam o.a. door de kennismaking met Oeroeg. Maar dat is 45 jaar geleden en inmiddels vind ik Hella Haasse een groot schrijfster. Toch had ik Oeroeg nog steeds niet gelezen. Nu wel en ik vond het een prachtige geschiedenis. Ook letterlijk geschiedenis. Het verhaal van de inlandse jongen Oeroeg, zijn vriendschap met de ik-figuur en het treurig makende einde van deze vriendschap.
Daarbij de prachtige beschrijving van de natuur in dat land. Ik kon het echt voor me zien. Het is gek, ik heb helemaal geen banden met Indonesië,  mijn familie is er voor zover ik weet niet geweest. Toch weet ik er best veel van. De sfeer, de woorden... het heeft allemaal veel invloed gehad. Het is allemaal bekend. Overigens is het boekje nog steeds gratis te verkrijgen in de bibliotheek. Je zou niet slim zijn als je het liet liggen...
p.s. Nelleke Noordervliet sprak die avond in de bibliotheek heel mooi over Oeroeg. En ook over haar eigen nieuwste boek. Ik had haar graag willen vragen hoe het kwam dat zij over die afgeserveerde oudere vrouwen sprak, maar dat was op die avond ver buiten de orde. Dus ik deed het niet en daar heb ik nu wel een beetje spijt van.
Lees meer...   (3 reacties)
Deze roman van Hella Haasse vond ik bij De Slegte voor vijf euro. Leuk voor mij, maar ik vraag me wel altijd af hoe het voor een schrijver is om daar 'te liggen'. Helemaal als ik het een mooi boek vind. En dat vind ik in dit geval.
Met Hella Haasse heb ik sinds ik een jaar of dertien was een probleem gehad.
Ik moest toen gaan lezen voor de boekenlijst. Ik was een echte lezer, maar ook nog een kind. Ik begon dus enthousiast aan de boekenlijst en selecteerde op titels. Tja waar anders op. Je moest het allemaal zelf uitzoeken. Dus de titel 'Oeroeg' leek me wel wat. Daar wilde ik mee beginnen. En met 'Het huisje langs de sloot' van Carry van Bruggen. 't Leken me allebei gezellige boeken. En dat waren het niet. Ik snapte het allemaal niet zo goed. Vond het saai en dook weer lekker in mijn eigen boeken. Hella Haasse heeft geen plaats meer gekregen op mijn definitieve lijst. En Carry ook niet. Een paar jaar geleden ben ik toch weer Hella Haasse gaan lezen. Heren van de thee. En sindsdien ben ik min of meer fan. Al was het alleen maar vanwege het prachtige taalgebruik. Dit boek is ook zeker de moeite waard. Hella Haasse heeft trouwens een eigen 'virtueel' museum. Leuk om daar eens te kijken. Moet je hier klikken.
Lees meer...   (1 reactie)
Ik wilde dit boek helemaal niet gaan lezen. De titel sprak me niet aan, en de omslagfoto ook niet. Ik dacht dat het een heel ingewikkeld boek zou zijn en daar had ik geen zin in. Maar omdat M. het me leende en vond dat ik het toch echt moest lezen, keek ik er zondagmorgen even in. Alleen maar om het daarna weg te kunnen leggen.
Zondagavond had ik het boek uit.Tussendoor gingen we naar een boekenmarkt in de Rijp en in de auto bleef ik doorlezen. We zaten op een terrasje en ik bleef doorlezen. Ik heb zelfs onder het eten verder gelezen.  Prachtig geschreven en een boeiend verhaal. Niet dat je er vrolijk van wordt, dat niet, maar mooi en treurig. De hoofdpersonen Mattia en Alice hebben allebei, los van elkaar, als kind een traumatische ervaring gehad, die ze gemaakt heeft tot wat ze zijn. Eenzame, beschadigde mensen. Net als priemgetallen vlak bij elkaar, maar niet dicht genoeg om elkaar echt te raken. Ze zullen nog een tijd in mijn hoofd zitten...
Lees meer...   (1 reactie)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl