De foto is bijna een raadplaatje. Bijna, want ik ga gewoon zeggen wie dit zijn. Van links naar rechts: Philip Freriks, Yvonne Keuls, Hella Haasse en Willem Nijholt.

Ik maakte de foto gisteren in een uitverkocht Carré. Vanaf de op twee na hoogste rij, dus de kwaliteit valt nog mee.

We keken en luisterden naar Willem Nijholt die Oeroeg van Hella Haasse voordroeg, speelde, las. De novelle was daartoe bewerkt door Yvonne Keuls. Het was een eenmalige voorstelling en heel bijzonder. Willem Nijholt heeft een aantal jaren niet meer gespeeld. Nou hij kan het nog. We hebben ademloos zitten luisteren. Prachtig!  Echtgenoot en ik, we waren er allebei ontroerd van en vinden dat we van geluk mogen spreken dat we erbij konden zijn.

Daarna werd Hella Haasse geinterviewd door een dame die dat uitstekend deed.Zij schrijft een biografie.  Ik heb haar naam niet goed kunnen verstaan (Philip F. was wel geestig in zijn presentatie, maar, zoals wel vaker,  niet heel duidelijk).

Eenennegentig is Hella Haasse. Ze loopt moeilijk, maar toen ze eenmaal zat en ging praten, was er van haar ouderdom niet veel te merken. Ze spreekt zoals ze schrijft, heel mooi.

Het gesprek ging over Indië, Oeroeg en over Hella zelf. Op de vraag of het nou Oeroeg was, de man die de hoofdfiguur tijdens zijn patrouille  ontmoet, was het antwoord: 'Ik weet het niet.' De laatste vraag vond ik ook interessant. Nu Philip Roth de roman heeft doodverklaard, werd Hella Haasse gevraagd of zij denkt dat er in de toekomst nog boeken en lezers zullen zijn. 'Ja', zei ze, 'maar waarschijnlijk toch minder lezers. Een minderheid. Maar wel een gelúkkige minderheid! '